ماردوش

صد و یازده: از خودم بیشتر

2011-11-30T02:18:00.001+03:30

یک بار، فقط یک بار کسی را از خودم بیشتر دوست داشتم،

روزی که او به من پشت کرد،

دیگر دیر شده بود.

من دیگر خودم را دوست نداشتم.

همه دوست داشتنم برای او بود و خودم هیچ.

صد و ده: به هیچکی نگفتم

2011-11-29T01:06:00.001+03:30

نبودی، به جات نشستم با ابرا تو بارون،
نشتستم تو دالون تاریک و سرد زمستون،

نبودی ولی من با عطرت پریدم،
با یادت شکفتم،
پر از غصه بودم،
پر از گریه اما؛
به هیچ کی نگفتم،
به هیچ کی نگفتم، شبم بی ستاره است،
به هیچ کی نگفتم، دلم پاره پاره است،
غرورم نمی ذاشت، سرم خم شه جایی
به هیچ کی نگفتم عذابه جدایی
***
صبوریم سر اومد، دمارم در اومد، به هیچ کی نگفتم.

مسعود امامی، دوباره، به هیچ کی نگفتم

صد و نه: سقوط در سکوت

2011-11-23T00:55:00.001+03:30

رها کرد،

مرا در اوج.

در سکوتش سقوط کردم.

من مُردم، قبل از اینکه بشکنم.

صد و هشت: مدارا

2011-11-22T00:49:00.001+03:30

بیا با من مدارا کن که من مجنونم و مستم.

اگر از عاشقی پرسی بدان دلتنگ آن هستم.

بیا با من مدارا کن که دل غمگین و جان خسته ام.

اگر از درد من پرسی بدان لب را فرو بستم.

***

بیا از غم شکایت کن که من هم درد تو هستم.

بیا و شکوه از دل کن که من نازک دلی خسته ام.

جدایی را حکایت کن که من زخمی آن هستم.

اگر از زخم دل پرسی برایش مرهمی بستم.

***

مجنونم و مستم به پای تو نشستم

آخر ز بدی هات بیچاره شکستم.

***

برو راه وفا آموز، که من بار سفر بستم.

دگر این جا نمی مانم، رهایی از وفا جستم.

برو عشق از خدا آموز که من دل را بر او بستم
نمی خواهم تو را دیگر، بدان از دام تو رَستم،

***

مجنونم و دستم به دامان تو بستم
هشیار شدم آخر از دام تو جستم

صد و هفت: شکسته بال

2011-11-17T01:21:00.001+03:30

یادت هست؟

کسی که در اوج بال تو را شکست...

در اوج نیاز.

یادت هست؟

یادت هست بالت شکست؟

با نیازت چه کردی؟

یادت هست؟

صد و شش: دست کشیدم

2011-11-15T11:54:00.001+03:30

از پیگیری کارآموزی در اروپا دست کشیدم. من تلاشم را کرده بودم، با این که خانواده ام مخالف این سفر شش ماهه بودند. با این که امتحانش رو قبول شدم و فقط مونده بود که قراردادش رو امضا کنم.

به نظرم، من موقعیت های بهتری دارم و اثباتش به تو کار بیهوده ای است.

درسم سرجایش است. این ترم، دستیار 2 استادم و ترم بعدی دستیار 3 استاد. کارم سرجایش است. زندگی ام سر جایش است.

و من به راه خودم ادامه میدهم.

پاریس را به تو می سپارم.

صد و پنج: ترس 2

2011-11-08T02:15:00.001+03:30

ترس من این است که تو را دوست داشته باشم، از تمام وجودم، از ته قلبم.

ولی روزی برسد که مرا ترک کنی،

ترک کردن من ملالی نیست،

اما؛ ملال این است که روزی برسد که تو من را انکار کنی.

انکار کنی که چه شب هایی به یادت خوابیدم، چه روزهایی بیدار شدم و اولین چیزی که یادم آمد تو بودی.

انکار کنی اسم مرا!

نخواهی اسمم را ببری.

حتی اسمم را!

همه لطف یک قبر، به سنگش است و نام رویش

و آرامشی که در آرامیدنش است،

برایم یک سنگ قبر بخر.

آرامش به من بده.

بهترین هدیه ای که این روزها می توانی به من بدهی.

برای من ِ مرده.

این آرزوی من است.

صد و چهار: رفتن، فراموشی، خندیدن

2011-11-07T01:22:00.001+03:30

باید رفت، فراموش کرد و خندید.

باید رفت، فراموش کرد و فراموش کرد.

نباید فراموش کرد، نباید رفت و نباید خندید!

نباید فراموش کرد.

حتی خدای سال های سخت یک شهر جنگ زده ی پر آشوب هم

این بی وفایی به نظر کوچک رو فراموش نکرد.

خدا همین بالاست، بالای سر من، بالای سر تو و می بیند.

***

می خواهم نبخشم. قصه کینه نیست، قضیه حق است.

صد و سه: نزدیکم..

2011-10-27T00:25:00.002+03:30

من نزدیکم،

به دیروز.

نزدیکم به دیروز، بیشتر از فردا.

یکصد و دو: ترس تنهایی

2011-10-21T22:39:00.002+03:30

ترس از تنهایی، از تنهایی ترسناک تر است.

ترس اما امن تر است.

من را در آغوش بگیر تا نترسم.

یکصد و یک: نزدیک تر از هیچ کس

2011-10-21T22:35:00.001+03:30

معمولا کسی که بیش از حد نزدیک می شود و نمی شود به او رسید رو سر می برند!

چه بسا بت هایی که پرستیده شدند و کمی بعد شکسته شدند و بت های جدیدی آمدند.

چه بسا ترس از بت های نزدیک تر و درست کردن مفهومی به اسم خدای نادیدنی!

صد: کمرنگت می کنم!

2011-10-20T23:28:00.001+03:30

فکر می کنم، بازی های کودکانه زنگ های تفریح اول دبستان بود که طعم نامردی را به من چشاند. حیاط کوچک مدرسه ما یک طرفش سکو برای نشستن داشت. از این سکو برای گرگم به هوا استفاده می کردیم. حقیقت اینه که من گرگم به هوا رو درست یادم نیست، ولی یادمه که باید دو گروه می شدیم و بازی رو بین شلوغی بیش از حد اون مدرسه شلوغ پایین شهر انجام می دادیم.
یادمه که برای اینکه بازی رو ببریم، من پیشنهاد دادم که بچه ها یه جور خاصی تو حیات بدوئن و هر کدوم از کدوم سکو تا کدوم حرکت کنن. گروه ما چند روز با این روش برد. جوری که اون گروه دیگه رغبت نداشت بازی کنه. این جوری منِ غریبه محبوب شدم بین گروهم.
اما یه روز، یکی از بچه ها که قبل از من کانون توجه بود، گفت نمی خواد با ما باشه، رفت اون گروه. روش من رو به اونا یاد داد و باز برابر شدیم. بگذریم که بعدش چه اتفاقی افتاد. اما وقتی رسیدم خونه و برای مامان قضیه رو تعریف کردم، بهم گفت که دنیا همینه، نباید به هر کسی اعتماد کنی.
یافتن اون کسی که هر کس نباشه، همه سال های بعدی عمرم رو به خودش اختصاص داد. یک بار این آدم رو کنکور سراسری فرستاد اهواز، یک بار اون آدم با همه قول هاش خیانت کرد و این آخرین بار، رفتنش از ایران باعث شد که سست و بی اراده بشه، اون قدر که بخواد من رو بفرسته زندان!!
البته دوستان خوب زیادی دارم و داشتم. اگه اون ها نبودند، فکر می کنم که تا حالا دق کرده بود. کسایی که از سعید زودرنج یک آدم محکم ساختند.
داشتن یک دوست، دغدغه بود. اما به نظر می رسه داره بیش از حد ضرر می رسونه.
شاید وقتش باشه که دیگه این دغدغه رو کمرنگ کنم. سعید تا کمتر از دو سال دیگه نیاز به چیزهایی داره که از الان باید بسازه. سعید باید کم کم به فکر چیزهای مهم دیگه هم باشه.
من دیگه اهمیت نمیدم. به خیانت ها، به انکار و فراموشی ها. بگذاریم کسایی که دست من رو رها کردن، غرق بشن، دفن بشن و بسوزن در آتیشی که منتظرشونه.
این صدمین پست وبلاگه و به نظرم باید یه نقطه عطف باشه، همین کافیه. همین!

نود و نه: صدای می زنم تو را

2011-10-16T22:03:00.000+03:30

من تنها؛ در این اتاق خاموش،

من تنها، به خواست خود،
من تنها در این سکوت،

من تنها.

من.

تنها.

نود و هشت: جهنم کجاست؟

2011-10-15T01:09:00.001+03:30

از خودم می پرسم جهنم کجاست!

یادم می افتد که من جهنم را تجربه کردم.

جایی که با اشتباهاتت تنهایت بگذارند.

تو در آتش اشتباهاتت می سوزی. آتش است!

حسرت واقعا آتش است.

حسرت این که به تو گفته بودند که این اشتباه است، ولی باز هم انجامش دادی.

نود و هفت: این کاشی ها

2011-10-13T20:00:00.001+03:30

کاشی گره، نوعی کاشی

این کاشی ها را را دوست دارم.

هر کدامش نقش یک روز از زندگی من را دارند.

دوستشان دارم. انگار به زندگی ام زل می زنم.

پ ن:

پست های مخفی شده را بازگرداندم.

نود و شش: زندگی یک طرفه

2011-10-13T19:35:00.001+03:30

می دانم، زندگی یک طرفه سخت است.
من کم توجه نخواهم بود.. قول می دهم.

حالا بخند.

بخند تا از این خواب مرگ آلود بیدار شوم.

نود و پنج: م.ن.ب.ی.ق.ر.ا.ر.م

2011-10-12T18:58:00.002+03:30

همین که بعد از یک هفته وارد خانه می شوم، صندوق پست را باز می کنم! آخر باید چه کسی برایم نامه ای داده باشد؟

اصلن نامه ای آمده باشد، این نامه از چه کسی باشد که من را راضی کند؟

وارد خانه که می شوم، از مادرم می پرسم کسی زنگ نزد؟

آخر چه کسی ممکن است به خانه زنگ بزند. فرض کنیم که زنگ زده باشد، چه کسی تماسش من را راضی می کند؟

وارد اتاقم می شوم. سریع وایرلس رو روشن می کنم. فرصت ندارم. منتظرم. گوشی رو سینک می کنم. نه میل تازه ای از جیمیل، نه یاهو و نه فیس بوک.

فرض کنیم که ایمیل یا پیامی باشد، پیام چه کسی من را راضی می کند؟

من را راضی می کند که از این حال و هوا بیرون بیایم.

اما من اراده کرده ام که دیگر بی قراری نکنم.

من اراده کرده ام.

اگر کمرم شکست، اما کسانی هستند که می توان تکیه داد به آن ها.

یک بار هم همین سال اول دانشگاه به من خیانت شد.

دنیایم سیاه شد. یادم هست آن افت تحصیلی و زندگی را.

یادم هست. او گذشته را تغییر داد، بازی دخترانه ی انکار.

حسرت و غم من شد نفرت و کینه.

مادرم از من می پرسد این همه برای که و چه می نویسی؟ می خندم. تلخ. یه دیوار روبرویم زل می زنم و می گویم هیچ کس!

هـ یـ چ کـ س!

نود و چهار: خوشبختم..

2011-10-10T20:33:00.000+03:30

من احساس خوش بختی می کنم.

دیشب بر زبانم جاری شد که: احساس کمبود نمی کنم... :)

نود و سه: خالق

2011-10-10T20:19:00.001+03:30

من یک مهندس ام.

نه! من مهندس نیستم.

قرار نیست مهندس شوم.

باید خالق باشم.

مهندس فناوری اطلاعات.

من خودم این راه را انتخاب کردم: خالق شدن.

نود و دو: کینه، چه آسان!

2011-10-10T01:48:00.002+03:30

من کینه ای نیستم.

اخلاق کودکانه ندارم. همین روزهایی که با این ها زندگی می کنم، خیلی برایم جالب است که احترام ام رو نگه می دارن. این ها به بچه احترام نمی ذارن. دستش می اندازن.

اما، من، آسان، کینه، دارم.

از تو.

و این یک تناقض است.

نود و یک: آن چه می خواستم

2011-10-08T21:07:00.000+03:30

تابستانی که گذشت من اوج گرفتم. در عمل دو ماه تعطیلات داشتم، اما به جرات حتی یک روز هم استراحت نکردم.

فکر می کنم،

یعنی مطمئنم، با این که این تابستان کوتاه بود، ولی من به بسیاری از چیزهایی که می خواستم رسیدم.

کار در یک شرکت در جردن؛ معلم کنکور واقعی شدن و معدل بالای دانشگاه.

من به دنبال آینده ام.

آینده، من به تو نزدیکم.

دیگر لازم نیست منتظرم باشی!

نود: سکوت ترسناک

2011-09-29T21:40:00.001+03:30

راستش من آن روز به تو گفتم که اگر همه این دنیایی که برای من ساختی، همه این دید و احساس اگر دروغ هم باشد، من خوشحالم. من راضی ام.

اما حالا در عمل می بینم، که تنها شدم.

تنهایی جلوه آسانش است. سختی آنجایی است که تو همرنگ کسانی شدی که از آن ها متنفرم.

من روی سن، برای کسانی می خوانم که از من متنفرند. سنگینی نگاهشان را حس می کنم ولی چشمانم به تو بود که به زیبایی لبخند می زدی.

اما در اوج صدایم، از سالن رفتی.

من ماندم.

و صدایم که خم میشد زیر این بار.

خواستم بگویم که این خیانت است.

چند روز این حرف را جویدم. یاد نیشابور افتادم. نیشابور در زمان حمله مغول بر طبق آن چه امروز یافت شده، از تهران امروز بزرگ تر بوده. مغولان آن را چند ماه محاصره کردند. با این که بیشتر از صد دروازه داشت، ولی نفوذ ناپذیر بود.

حاکم شهر تصمیم گرفت این شهر آباد را تسلیم فرمانده مغول کند تا آبادانی اش بماند و مردمانش زنده بمانند و مغولان سهم خود را بردارند و بروند.

اما! فرمانده جنگاور مغول که این آبادانی را درک نکرده بود و دلش پر از کینه بود، مردان شهر را مجبور کرد شهر را ویران کنند. جوری که برای کشاورزی هموار شود. سپس مردان شهر را در گروه های هزار تایی از محل شهر بیرون می برد، و به صف می کرد و همزمان با هزار سرباز آن ها را سر می برید و قبری هزار نفری می ساخت. او به سربازانش اجازه داد در این شهری که حالا نه شهر است و نه مردی دارد، به هر مقدار که می خواهند به زنان تجاوز کنند.

سپس کودکان و زنان را برای بردگی به کاروان های مغول فروخت.

آن زمین حاصل خیز رابرای کشت و کار به مغولان داد.

اگر مرد باشی، خواندن این جملات قلبت را به درد می آورد. تنهایی زنان شهر، فریاد مردانی که در لحظه بریده شده سر به کودکانشان فکر می کردند.

این چیزی که اسمش را گذاشتی خیر خواهی، خیانت است. مجازات اش مرگ است. نمی توان در کنار خائن زندگی کرد.

در این روزهایی که بر من گذشت، همه از تو برایم بدگفتند. از بدی هایت، از ضعف هایت. چیزی هایی که دوست ندارم بشنوم. اما می گویند.

پست های روز شمار را پنهان کردم. پست هایی که در جوابشان نوشتی؛ اما همه اش را به من ندادی. دیگر ارزش شان را از دست داده اند. از چشم ام افتادند. خواندن دوباره شان تو دهنی بود.

تو باید برای این که من را دوباره ببینی، برگ برنده ای داشته باشی، وگرنه دیگر با من بمیرم، تو بمیری راه بازگشتی نیست.

این پایان است. این دومین بار است که خیانت کردی. آن بار هم در اوج دوستی بودیم. آن بار همین حرف ها بود. همین قصه. همین پایان.

بیا یک بار پایانش را واقعن پایان کنیم، یا برگ برنده.

فکر نمی کنم تو برگ برنده ای داشته باشی. کسی که خفّت خیانت را جان می خرد، همین بهتر که بی جان باشد.

من با هیچ کدام از بد و بیراه های اطرافیانت که شاید خودت هم به آن ها اضافه شوی، کوچک نمی شوم، من کسی هستم صبح ها بیدار شدنت را حس می کردم. هیچ کس ممکن نیست به این جایگاه برسد. این را باور دارم. مطمئن ام که نمی توانی به خودت دروغ بگویی.

آخرین کلمات من این است که این است که از خدا هر روز صلاح ات را خواستم. انگار خدا فکر می کرد که صلاح تو این است که بروی، و از آنجا مرا بکوبی.

صلاح تو در خیانت بود تا بشناسمت :)

هفتاد و نه: بِرِسَد به دستَش! آمین..

2011-09-27T01:32:00.002+03:30

امروز، من نمی خوام زیر قولم بزنم، ناتاشای کوچیک من.

من یادمه، همه بازی های کودکانه مان. وقتی به انتخاب نقش ها میرسید، تو میگفتی بزرگتری و نقش آدم بزرگه رو می گرفتی که من رو هدایت کنی.

ما به هم قول دادیم.

تا ابد این بازی کودکانه رو ادامه بدیم.

بازی پاک.

بازی صادقانه.

یادم رفت که تو یکی رو داری که به من حسادت می کنه.

یادم رفت بگم ناهید هم دهنش لقه.

یادم رفت بگم، هیچکی بازی ما رو دوست نداره.

کسی همبازی مون نمی شه.

و من رو از حسادتش تهدید کرد امشب.

شنیدم که اذیت ات کرده، نمی ذاره ارتباط با کسی برقرار کنی. حالا که تو اوج غربتی.

من سکوت می کنم، تا از غربت برات قبر نسازن.

ولی این سکوت تا زمانیه که بخوای. هر موقع که بخوای تموم میشه. حتی حالا.

پ ن:

هنوز نمی دونم چه جوری بهت بگم که این رو بخونی.

هفتاد و هشت: روز آخر

2011-09-13T11:15:00.000+04:30

امروز (که این متن در آن نوشته شد) آخرین روز شمارش است، روزهایی که شمارش آن را شروع کردم، تا به غنیمتش بشماریم. که شاید باعث شد، احساس پشیمانی کنیم از گذر این روزها.
امروز آخرین روزی است که من برایت روزانه می نویسم.
باید از این روزها پند گرفت.
باید چیزهایی که با زحمت به دست آوردیم، و یکی یکی خودخواهانه به باد دادیم را برای هم بشماریم. آری...

پ ن:
این متن در روز انتشار بریده شد. نیاز به انتشار کل اش دیده نشد.

هفتاد و هفت: شب اول- تنها صداست که می ماند؟

2011-09-13T11:14:00.000+04:30

تنها، صدا، نیست
که می ماند.

هفتاد و شش: روز اول- کفش

2011-09-13T11:13:00.000+04:30

من سه یا چهار بار در سال خریدهای عمده برای خودم می کنم.
هر بار هم کفش جزو خریدهای منه. کفش برای راه رفتن. برای من ای که هر روز خیلی راه میرم. راه رو باید برم و خیلی راه برای رفتن دارم.
کفش تنها چیزیه که تو این مسیرهای خسته کننده بهم کمک می کنه.
بعله کفش.
دیروز کفش فروشی، همونی که تو بهارستان میرم هر سری می پرسم گرون ترین کفش چرمت چیه، گفت: تو به این بدبخت واکس هم نزدی درست حسابی، اون وقت این همه ازش کار می کشی؟
راست می گفت. من به کسی که همه مسیرم همراهم بوده، کمترین توجه رو کرده بودم.

هفتاد و پنج: شب دوم- باخت

2011-09-13T11:11:00.003+04:30

اصولا هر چیزی که به برد و باخت منتهی بشه، یک بازی نیست.
اما میگن زندگی یه بازیه.
هیچ وقت دوست نداشتم وقتی مُردم ببینم که زندگی همین بود. دوست ندارم ببینم یه بازی بود.
من تو این دوره از زندگی ام یه "زندگی" مطلوب داشتم. زندگی ای که شاید به نوعی مشخص بود به باخت منتهی می شه چون هیچ سهمی ازش نداشتم. اما، فکر می کنم، یعنی بر این باورم که خیلی از باخت ها به هزار تا برد می ارزه.
می ارزه.

هفتاد و چهار: روز دوم- مقیم

2011-09-13T11:10:00.000+04:30

مجنون خواست که پیش لیلی نامه‌ای نویسد
قلم در دست گرفت

خیالِ تو مقیمِ چشم است
و نامِ تو از زبان خالی نیست
ذکرِ تو در صمیم جان جای دارد
پس نامه پیش کی نویسم
چون تو در این محله‌ها می‌گردی

قلم بشکست
و کاغذ بدرید

از: مقالات مولانا
‎

هفتاد و سه: شب سوم- تو نرو

2011-09-13T11:04:00.000+04:30

همه سنگ های دنیا،
همه سنگ های عالم،
همه یک روزی تَرَک بر می دارند.
سنگ درون من هم ترک برداشته.
آری.
صدایش ترک برداشتنش را شنیدم.
آیا واقعا تو نشنیدی؟
تویی که نزدیکی..

هفتاد و دو:روز سوم- من بیدار ماندم

2011-09-09T11:40:00.000+04:30

من امشب، بیدار ماندم.
تا چشمانم من را خواباند.
تا رویا ببینم.

هفتاد و یک: شب چهارم- ترک

2011-09-09T11:31:00.002+04:30

هفتاد: روز چهارم- کودکانه

2011-09-09T11:28:00.003+04:30

همه چیز پاک بود.
کودکانه. صادقانه.
کودکانه بمانیم.

شصت و نه: شب پنجم- صدا

2011-09-09T11:25:00.001+04:30

صدا،
را،
به خاطر،
می سپارم.
کوچکترین لرزش هایش را.
صدایت را به خاطر می سپارم.

شصت و هشت: روز پنجم- جاده

2011-09-09T11:20:00.000+04:30

زندگی جاده است.

زندگی کردن سفر است

و لذت سفر اول به مسیر است و سپس به مقصد.
من خوب می دانم،

این جای جاده جای ماندن نیست.

باید بروی.

اما این قسمت از سفر را همیشه به یاد خواهم سپرد.

شصت و هفت: شب ششم- قول

2011-09-05T23:41:00.000+04:30

من قول داده ام.
قول داده ام.
نفس را حبس می کنم. فریاد می زنم. من قــول داده ام.
من زیر قولم نمی زنم. حتی اگر شرایط سخت شود.
من باید مرد باشم. مرد زیر قولش می زند؟

شصت و شش: روز ششم- معنای خوشبختی

2011-09-05T23:37:00.002+04:30

دیدم احساس بدبختی می کنی.
بن بست ها و گره ها بدبختی نیست.
این که نتوانی مشکلت را حل کنی بدبختی نیست.
بدبختی، یعنی این که امکان پذیر نباشد، آن چیزی که می خوای.
بن بست هنوز یک راه برگشت داری، گره دقیقا به همان صورتی که ایجاد شده باز می شود، اما با عَدَم چه کنیم؟
با نبودن. با نشدن.

آری! حالا چه کنیم!؟

شصت و پنج: شب هفتم- پیری

2011-09-05T23:20:00.001+04:30

پیری ناتوانی نیست. پدر بزرگ من، 84 سال اش بود؛ روزه بود و داشت به باغ هایش سر می زد، یک تازه به دوران رسیده با پراید لیزینگ ای اش، در جاده ای که محدودیت سرعت 60 داشت، با 114 تا سرعت و انحراف به چپ؛ پدر بزرگ من را می کُشد!
پیری مرحله ای از زندگی است که شور ندارد. همه چیز ثابت است و تو باید از آن ها مراقبت کنی. تو می توانی، اما دیگر انگیزه نداری. به همین کفایت می کنی. این است پیری.
من احساس پیری می کنم. همین.

شصت و چهار: روز هفتم- کابوس

2011-09-05T00:00:00.001+04:30

کابوس من این است که روزی همه انرژی ای که می گذارم،

همه تلاش هایم،

برای خوب بودن،

بودن برای خوبی،

برای مرد بودن،

مردی برای بودن،

همه و همه

به این منتهی شود که برای سود خودم،

برای سود جویی،

یا آن چه سود استفاده می نامندش

تعبیر شود. این تعبیر را نزدیک ترین کسانم بکنند و من نتوانم برگ برنده ای برای اثبات خودم داشته باشم.
آری، این کابوس من است.
کابوسی که چند شب است در آن گرفتارم.

شصت و سه: شب هشتم- آبی

2011-09-03T23:28:00.001+04:30

حس می کنم تو هستم حتی اگه نباشی

آبی آبی آبی، مهتابی؛
آبی تر از هر آبی
از چشمای تو می گم،
این آیه های آبی
دریاهای بی تابی؛
آبی آبی مهتابی
آبی تر از هر آبی؛
آبی یعنی دل من،
دریایی که اسیره
این چهره تقدیره،
که رنگ از تو می گیره.

وقتی که خیره می شم، به عمق حوض کاشی
حس می کنم تو هستم حتی اگه نباشی
من رنگ گنبدا رو چشمای تو می بینم
صد دفعه جانب توست، اینه معنای دینم.

دل خسته ام از اینجا، از آدمای دنیا
همین امروز و فردا،
دل می زنم به دریا
دل می زنم به دریا
رنگ تو رو می پوشم،
از عمق آبی عشق
چشم تو رو می نوشم.

ابی، حسرت پرواز، آبی

شصت و دو: روز هشتم- درخت

2011-09-03T23:14:00.001+04:30

توی تنهایی یک دشت بزرگ

توی تنهایی یک دشت بزرگ
که مث غربت شب بی انتهاست
یه درخت تن سیاه سر بلند

آخرین درخت سبز سر پاست
رو تن اش زخمه ولی زخم تبر
نه یه قلب تیر خورده نه یه اسم
شاخه هاش پر از پر پرنده هاست،
کندوی پاکه, دخیله و طلسم

چه پرنده ها که تو جاده کوچ
مهمون سفره سبز اون شدن
چه مسافرا که زیر چتر اون
به تن خستگی شون تبر زدن

تا یه روز تو اومدی بی خستگی
با یه خرجین قدیمی قشنگ
با تو نه سبزه نه آینه بود نه آب
یه تبر بود با یه اهرم سنگ

اون درخت سربلند پر غرور
که سرش داره به خورشید می رسه
من ام من ام
اون درخت تن سپرده به تبر
که واسه پرنده دلواپسه، منم منم
من صدای خاک سربی ام
صدایی که خنجرش رو به خداست
صدایی که توی بهت شب دشت،

نعره ای نیست
ولی اوج یک صداست

رقص دست نرم ات ای تبر به دست،
با هجوم تبر گشنه و سخت
آخرین تصویر تلخ بودنت
توی تصویر سبز یه درخت

حالا تو شمارش ثانیه هام
کوبه های بی امون تبرت
تبری که دشمن همیشه ی،

این درخت محکم و تناوره

من به فکر خستگی های تن پرنده هام
تو بزن تبر بزن
من به فکر غربت مسافرام
آخرین ضربه رو محکم تر بزن

ابی، شب نیلوفری، درخت

شصت و یک: شب نهم- من از تاریکی این شب های فرداسوز می ترسم

2011-09-03T22:41:00.001+04:30

هر شب -تقریبا دو سالی می شود- که می دانم فردایش چه کارهایی باید انجام بدهم. من آدم مشغولی هستم. کارها و وظایف مختلفی به گردنمه. پس سعی می کنم فراموششون نکنم و آمادگی داشته باشم.
اما این روز شمارش ها که تمام شود، نمی دانم صبح که بیدار شوم، چه کنم.

شصت: روز نهم- کمی آهسته تر بد شو

2011-09-03T22:38:00.000+04:30

کمی آهسته خوب من،

کمی آهسته تر بد شو..

پ ن:

ما هنوز هم به هم نیاز داریم.

پنجاه و نه: شب دهم- من، تنها، ایستادم

2011-09-02T21:01:00.002+04:30

من
تنها
ایستاده ام.
و هیچ کسی نمی تواند،مرا تحمل کند.

تو

تنها

ایستاده ای.

و فقط ایستاده ای، راکد.

پنجاه و هشت: روز دهم- بخند، شاید فراموش کنم غم را

2011-09-02T20:59:00.001+04:30

بخند، ناتاشا.
تا از سراشیبی لبخند تو سُر بخورم و بیایم پایین، پایین و پایین تر و نترسم. نترسم چون تو باز مرا به اوج لبخندت می بری.
نترسم از سقوط.
آری! بخند.

باورت دارم.

پنجاه و هفت: شب یازدهم- شرم و سکوت

2011-08-31T21:16:00.002+04:30

من اعتماد ندارم؛ اعتماد نمی کنم.
افراد کمی صورت من رو بدون این نقاب خندان و پرحرف دیدن.
همه این آدم های کم، با اولین دروغی که به من گفتن، کنار گذاشته شدن و این بار نه سعیدی دیدن، نقابی.
اما امروز من دروغی شنیدم که به خاطر خودم گفته شد.
شاید، به خاطر خودم.
وجدانا اگه نگاه کنیم برای خودم بود.
اما اگه من بودم این دروغ رو نمی گفتم.
سعید الان خورد شده، سرش رو بالا نمی تونه بگیره. هم دروغ شنیده و هم حق نداره کنار بگذاره. و اگه کنار هم بگذاره آروم نمی شه چون چیز زیادی رو از دست داده که هم وزن ناراحتی دروغ شنیدن.
سعید امروز احساس می کنه که بهش خیانت شده ولی برای اولین بار هیچ کاری نمی تونه بکنه. سعید خوب می دونه اگه امروز بهش خیانت نمی شد، خودش خیانت دیگه ای می کرد.
سعید تنهاست تو این مشکل بزرگ. چیزی که راه حل نداره.
اما دوست نداره کسی سعی کنه مشکلش رو حل کنه. این مشکل یه گره است تو نفس، یه بغضه تو گلو.
این مورد رو اینجا می نویسم، تا کسی نپرسه چِت شده، نپرسه چرا و چی شده. نمیگم. به هیچکی. و حتی اگه این متن رو بخونید، احتمالا نفهمید.
والسلام

پنجاه و شش: روز یازدهم- سقوط زیاده خواه

2011-08-31T20:40:00.000+04:30

قلب من میگه که هستی، اما چشمام میگه نیستی
خیلی سخته باورم شه، که دیگه پیشم نیستی.
...
حالا که همه اش خیاله، بذار دستات رو بگیرم،
بذار تو فرض محالم با تو باشم تا بمیرم.
...
حالا که همه اش تو رویاست، نذار دلتنگ ات بمونم،
مرگ دلتنگی برای من، این رو خوب می دونم،
بذار عاشقت بمونم..
مگه می شه تو نباشی؟ تو مث نفس می مونی!
دستای گرمت رو کاشکی ؛ تو به دستام برسونی.
بی تو قلبم بی پناهه، میمیرم وقتی که نیستی!
مگه میشه باورم شه؟ که دیگه تو نیستی..

مازیار فلاحی، قلب یخی، فرض محال

پنجاه و پنج: شب دوازدهم- شیرینی حرام است

2011-08-31T20:34:00.003+04:30

همین که گفتم.

نه قند، نه شیرینی. نه هر چیزی که شیرین باشد و از تو شیرین تر نباشد. شیرینی دیگر چه لذتی دارد وقتی تو نباشی...؟

پنجاه و چهار: روز دوازدهم- آزمون وفاداری

2011-08-31T20:34:00.000+04:30

آزمودن خود بسیار آسان است. اما کسی را که دوست داری، بیازمایی و نداند که چگونه می آزمایی اش، برایت بسیار برایت دردناک است.

می دانم. خوب می دانم. این آزمون شاید سال ها طول بکشد. اما اررش وفا را چه کسی می داند جز من و تو.

پنجاه و سه: روز سیزدهم- سکوت نحس

2011-08-31T20:32:00.002+04:30

سکوت نکن.

من می ترسم که این روزها تمام شود. می ترسم بیدار شوم و بترسم که نباشی..

پنجاه و دو: روز چهاردهم- برای بودن و ماندن

2011-08-31T20:31:00.002+04:30

برای بودنت و ماندنت. امروز خودم را به خواب زدم. تا ظهر شد. ظهر شد.

ظهر! باید بیدار شوم. نمی توانم دیگر.

پنجاه و یک: شب قدردانی

2011-08-24T01:30:00.000+04:30

همیشه، همیشه، همیشه نه! از وقتی که عقل ام به قدم رسید، که البته من قد بلندی ندارم، آهان! داشتم می گفتم... یه سری شب به اسم شب قدر رو گذاشتم برای اوج جاه طلب هام. راز و نیازم و درخواست ها و نوشتن نقطه های عطف زندگیم. شبی که باید وصل باشم به کسی که باید..
امشب اما، داره این شب تموم میشه و من هیچ نقطه نقطه عطفی پیدا نکردم. پارسالی ها رو هنوز به سر انجام نرسوندم. چون ازشون ناامید شدم.
نمی دونم.. شب داره تموم میشه.. من هنوز نماز نخوندم.. نماز آخر این شبه. باید بخوابم و یک سال تلاش رو شروع کنم..

خدایا! اینجایی؟

پنجاه: و این من..

2011-08-20T22:17:00.001+04:30

و این من ام.

دیروز برای رئیس دانشگاه متن نامه ای نوشتم. رک و پوست کنده برایش گفتم که نمی توانم ادامه بدهم با این اوضاع. تلویحا برایش توضیح دادم که 24 ساعت برای من کافی نیست. هنوز جواب نداده. می ترسم از واکنش اش. یکی از 40 50 هزار دانشجویش با اون این طوری حرف زده. اهمیت می دهد؟ نمی دانم. نمی توانم. دیگر نمی توانم ادامه ادامه بدهم با این اوضاع.

حتی این قدر وقت ندارم که برای خودم بنویسم.

دلم می خواست ادامه بدهم این متن را، نتوانستم. همین قدر برای این که بگویم، شاید خیلی باشد.

چهل و نه: می خوام بسازم 1

2011-07-18T12:20:00.000+04:30

دنیایی که من می سازم؛ دنیایی است که هر کس می تواند فرمانروایش باشد.

در دنیای من؛ هیچ کس را تنها نمی یابی.

در دنیایی که من سازم؛ بی خبر از احوال دنیا نمی مانی.

چهل و هشت: زندگی کن!

2011-07-18T12:14:00.000+04:30

زندگی کن؛ فقط زنده ماندن تقدیر تو نیست.

زندگی کن؛ فقط تقدیر تو زنده ماندن نیست.

چهل و هفت: یک روز تابستانی

2011-07-01T17:18:00.000+04:30

کل دیروزم این طوری گذشت.

صبح که پا شدم داشتم به بچه ها واسه کنکورشون روحیه می دادم،

در حالی که خودم داغون بودم.

دم ظهر تا عصر داشتم برای کسی کد می زدم، یک جور کمک.

اما آخرش دیر به دست اش رسید و به دردش نخورد.

بعد از عصر تا شب داشتم برای اون یکی دوستم اسلاید درست می کردم. 119 صفحه. ساعت دو شب تموم شد.

اما ایمیل نمی شه کردش! باید ببرم دم در خونشون!

این هم یک روز تابستانی.

چهل و شش: سالی که تمام شد

2011-06-24T01:07:00.000+04:30

امروز آخرین روزی بود که 5:37 دقیقه از خواب بیدار می شدم، شاید. می دونی. هیچ وقت نباید 38 می شد،که اگه این ساعت می شد 5:38 دقیقه تموم روز ترس این رو دارم که دیر شده. حتی وقتی که شب برمی گردم خونه. اول صبحایی که شب قبلش تا 3 بیدار بودی سخته که نمازت رو بخونی. اما این قوله. باید وفادار بمونی. از خونه باید 6:07 دقیقه بیرون رفته باشم. تصورش سخته که چه جوری موهام رو تو اون ساعت صبح مرتب می کنم.. از خونه ما تا سر خیابونی که به مترو می رسه نباید بیشتر از 4 دقیقه بشه وگرنه تاکسی نیست. دقیقا نمی دونم چرا. ولی دلیل اش باید موجی حرکت کردن ماشین ها تو اون ساعت باشه.

به مترو که می رسم، همه خوابن. معمولا من با دوستام ام،ما حرف می زنیم و مردم بهمون نق. اما ما تموم 32 دقیقه تا صادقیه رو حرف می زنیم.. باید سریع تر برسم دانشگاه. نواب. بی آر تی چمران و پل گیشا. کوچه جنت و پرنده. در پشتی. نفس نفس و هدفونی که داره با صدای بلند که بیدارم کنه. که بتونم به دوستان لبخند بزنم. بیدار بشم خوب! اصلا خیلی از صبحا رو یادم نمیاد. مخصوصا زمستونا که تاریک بود. به پل گیشا که می رسیدم تازه خورشید بیرون میومد و هوا روشن می شد.

وارد دانشکده میشم. آره. درسته. من وقت زیادی با این آدما نبودم. همه وقتم یا آموزشگاه بودم یا کارهای خودم. اما خیلی ها رو می شناسم. از وقتی وارد می شم تا وقتی می رم ته سایت با خیلی ها باید سلام عیلک کنم. گاهی وقتا نمی دونم که فلان آدم رو می شناسم یا نه. از نگاهش متوجه می شم. خیلی ها من رو می شناسند خوب.

کلاس های ساعت 8 رو با انرژی میرم. هنوز بچه ها عادت کیف گذاشتن و جا گرفتن دارن. سخته توضیحش. اما تو چشم استاد بودنش خیلی مهمه. باید بگم که این جا تفریحش رفتن به بوفه است. خیلی که می خوان به خودشون حال بدن میرن بوفه معدن. یه اتاق ورزشی هم هست که همیشه باز نیست.

خلاصه این که تا ظهر باید یه بوفه بری. وگرنه خورشید بالای آسمون نمی رسه. ساعت 11 با بچه ها یه لشگر می شیم، می ریم سلف. بهترین دیالوگ های روز توی سلف رد و بدل میشه. مخصوصا وقتی یه سال بالایی لید کنه بحثا رو. واسه اینه که یه لشگر به راحتی جمع می شه.

اما کلاس های بعد از ظهر سِتَمه. ترم پیش که خیلی هاش رو پیچوندم.

وقت برگشتن دلم خونه. باید این همه راه، تو این شلوغی برگردم. معمولا تنهایی. چون تنها هم رشته ای ام آدم خجالتیه یا شاید هم از من خوشش نمیاد. خدا می دونه.

اما وقتی برمی گردم، بر حسب اتقاق یا هرچیزی، همیشه یه دوست با منه. زودتر 8 نمی رسم خونه. همین که رسیدم، شام رو می خوریم. اما من خسته ام. خسته راه. یه مسیر طولانی. یه سختی که باید تحمل کنم.

یه سختی که امروز نصف اش را تمام کردم. می توانم بگویم از امروز در حال پایان است.

چهل و پنج: کینه

2011-06-20T22:22:00.000+04:30

نه من کینه توز نیستم، رها.

من یک کامپیوتر دهه شصت IBM ام که بر پایه State Machine ساخته شده.

ببین! باور کن که من بدی های آدم ها رو با ندیدنشون فراموش می کنم.

اما همین که دوباره می بینمش، همه چیز بر می گردد به ذهنم.

ببین! مشکل از حافظه ی من است؛ که تو را به یادم می آورد، روتین های سرویس دهی من مشکلی ندارند.

تا حالا شده کسی عذر بخواد و نپذیرم؟

ممنون :)

چهل و چهار: بوسه بر خاک نزنیم..

2011-06-18T20:13:00.001+04:30

از روزی که درون این خاک خفتی،

با خودم عهد بسته ام که خاک نبوسم.

گرچه خاک تشنه بوسه هایم باشد.

آه از این عهد.

چه کسی گفت باید از مادر، خاک، جدا شویم

و به سمت پدر، آسمان، برویم؟

چهل و سه: خرداد 88

2011-06-12T01:14:00.000+04:30

خرداد 88 برای خیلی ها فراموش شده، برای من نه!

هر روز تست می زدم. کنکور داشتم. روزهای سختی بود. سردرد داشتم. همه دیوار پر بود از خلاصه نویسی و فرمول. آینه رو از دیوار برداشته بودم که خودِ خسته ام را نبینم، روحیه داشته باشم.

آره! یک بخش تست می زدم، می رفتم تابناک و عصر ایران رو باز می کردم، از سر تا تهش رو می خوندم و دوباره تست. ادامه می دادم. تو خونه زندونی شده بودم، به دستور خانواده. شب ها که ساعت 9 می شد همه خانواده می رفتن بیرون و من می موندم و چهل آزمون نوبل. اون ها لذت یه دموکراسی واقعی رو کشیدن. می رفتن به یه بلوار که این طرف بلوار طرفدارای سبز بودن، و اون طرف طرفدارای قرمز. دو گروه واسه هم شعار می دادن. پایکوبی.. رقص. و کسی به دیگر توهین نمی کرد. شاید به کاندیدا.. اما به هم نه.

من روی میزم مشت می کوبیدم. اس ام اس ها قطع شده بود. بغض داشتم. خودت می دانی چرا. با دنیا رابطه ای نداشتم. مانده بودم و 300 400 تا تست شبانه.

با خودم گفتم که وقتی دانشگاه رفتم، همه این ها رو جبران می کنم. همه اش رو. بگذریم که در دانشگاه چه دیدم و عطای عشق و سیاست رو به لقایش بخشیدم. اما یادم هست بغض و امید اون روزها رو.

شب 22 خرداد که با امید خوابیدیم رو خوب یادمه. خودکار برای نوشتن رای کنار گذاشته بودیم و بعدش می خواستیم برویم خانه عمه اینا که توصیه کنیم که به کاندیدای بهتر رای بدن.

وای به این روزا.. اون همه امید کجاست؟ مردم به جای اون امید و شادی دارن به چی فکر می کنن؟

شاید اون ها مثل من، خودشون رو با چیزی سرگرم کردن. چیزی که امید و شادی لازم نداشته باشه.

یاد حرف استاد میرزایی افتادم. می گفت: مردم فراموش کارن.

آهای! امشب 22 خرداده. اما امید و شادی نیست. شب بخیر.

خوب بخوابی :)

چهل و دو: سلام بر زندگی

2011-06-09T00:33:00.000+04:30

زندگی جدید، رنگ و بوی جدید می خواهد.

سلیقه های نو تو ، حرف های نو تو ، نگاه نو تو.

سلام بر زندگی!

چهل و یک: لذت

2011-06-02T19:39:00.001+04:30

"چه بسا به دنبال لذت هایی در زندگی باشیم که خالی ~~از شهوت~~ باشند و زندگی مان را سرد ~~و بی روح~~ کنند."

اشتباهت این است دیگر عزیز من!

لذت روحانی و شهوت با تقریب خوبی جسمانی.
جمله ات را ویرایش کردم.

امضا، یک ویراستار دلسوز

چهل: خدا (1)

2011-05-28T23:50:00.001+04:30

از خدا پرسیدم: تا حالا عاشق یه دختر شدی؟

یه لبخند تحویلم دادم.

پرسید: سیگار داری؟

آخریش رو با ترس و لرز این که خودم خمار بمونم، بهش دادم.

روشنش کرد و یه پک سنگین کشید.

گفت: چه طور می شه من خدای تو باشم و عشق رو تجربه نکرده باشم؟

پرسیدم: فرجام عشق ات چی شد؟ می شه بگی؟

پوز خندی زد. گفت: چطور می تونم خدای تو باشم و حس خیانت معشوقه ات رو نفهمیده باشم؟

سیگار رو انداخت زمین و پاشنه پاش رو محکم روش گذاشت.

چهل: قول داده ام که نخندم

2011-05-27T17:08:00.001+04:30

باور کن که می ترسم.

از این که نوشته هایم برایت بشوند هرزگی هایی که در شان تو نیست.

در شان من نیست.

و این لبخند را از من گرفته؛

چند شبانه روز است.

سی و نه: آغوش

2011-05-26T21:42:00.000+04:30

ناتاشای عزیزم،

برای کشف خیانت طرفت لازم نیست که هیچ کاری بکنی،

کافیه وقتی در آغوش می گیرت ات یک نفس عمیق بکشی،

تا بوی همیشگی رو احساس نکنی.

ناتاشای عزیزم!

برای مجازات خائن نیاز نیست که اون بی لیاقت رو به دار بیاویزی،

یا زنده زنده دفن اش کنی،

کافیه سردی آعوش ات ناامیدش کنه.

امضا؛ سعید

سی و هشت: ناتاشا

2011-05-25T23:12:00.000+04:30

دستت را از روی گلویم بردار ناتاشای عزیزم!

بگذار نفس بکشم.

ناتاشا..

نفس ام دیگر بالا نمی آید.

ناتاشا!

دستانم را بگیر.

خواهشا انگشتانت را روی گلویم فشار نده.

ناتاشا باورم کن! من ٍ بی نفس نمی توانم زبان باز کنم.

باورم کن تا بتوانی این حرف ها را از چشمانم بخوانی.

اما دیگر نفسی برای باور کردن نمانده...

سی و هفت: یک روز سیاسی

2011-05-21T18:10:00.001+04:30

باید عجله می کردم. چون ظهر آن روز جلسه مهمی داشتم. از درب شمالی ساختمان؛ وارد شدم. با اولین نماینده ای که می شناختم سلام و احوالپرسی گرمی داشتم. به سرباز وظیفه جلوی ورودی ساختمان لبخندی زدم، آخر این موقع از روز در این گرما حتما گرمش شده بود. وسایل اضافه را تحویل دادیم و با کارت از گیت ها گذشتیم. در راه و آسانسور آدم های مختلفی که شاید شما هم از تلویزیون دیده باشیدشان را دیدم. با چندتایشان دست دادم. از آسانسور آمدیم بیرون و به سمت رستوران رفتیم. ناهار نسبتا خوبی بود، اما من در صف سلف سرویس کمی با عجله غذایم را برداشتم، زیر فرد پشت سرم نماینده تندرویی بود، به همه چیز بد و بیراه می گفت، حتی به گوجه های پخته شده.

ناهار که می خوردیم، به اخبار پوسیده ی شبکه خبر را با استهزا می شنیدیم. آخر ما سیاست مداران این مملکت بودیم!

بعد از ناهار بلافاصله با آسانسور به طبقه دوم رفتم، کمیسیون صنایع. و من روی صندلی نماینده کرج تکیه دادم. کمی بحث شیرین و باز هم دیدن آدم هایی که شاید دیده باشیدشان.

بعد از جلسه کمی راهمان را دور کردیم، آخر این ساختمان هرمی قرینه است. کمیسیون های دیگر را از دور و سَر سَری دیدکی زدیم و به سمت درب خروجی رفتیم. باید زود به ادامه برنامه سنگین روزانه مان می رسیدیم. پروژه های (درسی!) سنگینی برای انجام دادن بود.

سی و شش: وای بر...

2011-05-20T22:28:00.003+04:30

واى بر هر دروغگوى گنهكار...

سوره جاثیه؛ آیه 7

سی و پنج: سلام ای قرابت تنهایی

2011-05-20T00:11:00.002+04:30

این کیست؟

این کسی که روی جاده ابدیت به سوی لحظه توحید می رود،

و ساعت همیشگی اش را با منطق تفریق ها و تفرقه ها کوک می کند.

سلام ای قرابت تنهایی،

اتاق را به تو تسلیم می کنم،

چرا که ابرهای تیره همیشه پیغمبران آیه های تطهیرند.

و در شهادت یک شمع راز منوری است که آن را آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خوب می داند.

سی و چهار: زمان گذشت

2011-05-18T21:30:00.000+04:30

زمان گذشت،

زمان گذشت و شب روی شاخه های لخت اقاقی افتاد،

شب پیش شیشه های پنجره سر می خورد

و با زبان سردش ته مانده های روز رفته را به درون می کشید.

من از کجا می آیم؟

که این چنین به بوی خاک آغشته ام!

هنوز خاک مزار تازه است؛

مزار آن دو دست سبز جوان را می گویم.

چه مهربان بودی ای یار.

ای یگانه ترین یار،

چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی

چه مهربان بودی وقتی که پلک های آینه ها را می بستی

و چلچراغ ها را از ساقه های سیمی می چیدی

و در سیاهی ظالم مرا به چراگاه عشق می بردی!

سی و سه : جنازه ها

2011-05-18T00:02:00.000+04:30

جنازه های خوشبخت،

جنازه های ملول

جنازه های ساکت متفکر،

جنازه های خوش برخورد، خوش پوش، خوش خوراک

در ایستگاه های وقت های معین و و نیمه مشکوک نورهای موقت

و شهوت خرید میوه های فاسد بیهودگی...

سی و دو: وعده می دهم

2011-05-16T23:45:00.002+04:30

وقتی چشمانم را بستم، یکی از شخصیت های رمان های سه گانه عشق/خیانت/گذشت بودم.

بیدار که شدم، نویسده بیچاره را ترسانده بودی، معنی خیانت را عوض کردی و گذشت را نابود.

آخر این قصه که نویسنده را مجبور می کنی بنویسد، حتی دختر بچه های باکره را هم ارضا نمی کند؛ چه برسد به این که رمان عاشقانه 18 سالگیـ ـشان/ـمان باشد تا آن ها هم عشق بازی بیاموزند.

آسمان از آن من است.

* روزی که آوردنت آسمان، من قاضی تو ام.

* تک تک گناهانت را می شمارم.

* آن روز به کمک نیاز داری، اما کسی فریاد رست نیست.

* شاید باید به تو فرصت داد. تمام عمرت را، تا ستم کاریت دنیا را پر کند.

به آسمان نگاه کن.

- هه! سلام.

و این پایان اوست.
سکوت.

پی نویس:

1- متن: برداشت آزاد از کتاب آسمانی، که هیچ وقت دروغ نگفته :)

2- جمله های * دار جمله های شبیه ترجمه های قرآن.

3- من هیچ وقت هر جا نشستم و برخواستم حرفی نزدم، بهانه تراشی. رازداری من مانند ثباتم.
4- خودت می دانی وقتی با کسی حرف نمی زنم، چه فکری در موردش می کنم.

سی: بیدارم نکن!

2011-05-15T20:52:00.001+04:30

بیدارم نکن؛
وقتی که خوابم برایم دعا کن؛
اما برای دعاهایتان یک سابجکت با مسما بگذار تا خدا Mark all as read را همان اول کار نزند!
بگذار خدای من، و شاید خدایی که تو پیدایش کردی، از متن body دعایمان باخبر باشد!
دعا کن،
تا من برایت بیدار باشم و زندگی کنم.

پ ن:
1- لعنت بر زبانم که امروز هر چقدر تلاش کردم گشوده نشد. کاش حرف می زدم! حسرت..
2- به مناسبت بازگشایی بلاگ!

بیست و نه: آن روز که دیدمـ ش

2010-06-04T11:09:00.002+04:30

راستـش؛

فکر می کردم، آخرین بار خیلی با شکوه تر از این حرف ها باشد!

هه!

اما با یک موجود پیر، فرتوت و خسته مواجه شدم.

حداقل سه چهار سالی در این پنج شش ماه پیر شده بود.

از جهره اش معلوم بود.

حیف که اکسیر جوانی نداشتم.

پاسخ های شتاب زده و مضطربانه برایم داشت.

نمی دانست چه کند.

حیف که هیچ راه حلی نداشتم.

این آخرین بار بود،

با آرزوی موفقیت برای او و شما،

[سانسور شد.]

فقط آرزو.

این آخرین بار بود،

[سانسور شد.]

همه اش لعنت.

و تشکر از همه کسانی که در این مدت من را تحمل کردند.

تمام شد.

با احترام، حسرت و آرزو و نفرت، سعید

پ ن:

ساختار و محتوای این بلاگ به زودی تغییر خواهد کرد.

بیست و هشت: از حجاب تا وصال!

2010-05-16T18:17:00.001+04:30

موقعیت: خیابان فاطمی، ابتدای خیابان حجاب، کنار هتل لاله.

زمان: عصر

حاضران: من، یک راننده تاکسی خانم که اتفاقا جوان بود، و عابران و رهگذران!

من: ببخشید این خطی های وصال کجان؟

- کجای وصال می خوای بری؟

- همون ابتداش کافیه.

- کرایه های این خط ثابته، تا انتهای وصالم که بری میشه 400 تومن.

- انتهای وصال کجاست؟

- چقدر سوال میپرسی! اگه می خوای بدونی، بشین بریم اگه هم نه، می تونی این خیابون سرازیری رو مستقیم پیاده بری.

- تنها برم؟

پ ن:

یاد بحث محبوب و محجوب و الویتشون در کلاس هاشم میرزایی افتادم. شاید یه رفت و برگشت الویت حجاب و وصال رو عوض کنه. این جا هم..

بیست و هفت: مکالمه با حافظ شیراز

2010-05-14T09:55:00.002+04:30

یک ساعت بعد از تحویل سال 89، خواستم با حافظ درد و دل کنم. من می گفتم و نیت می کردم و از "رباعیات" ش که فقط در دسترسم بود، می خواندم. حیرت انگیز بود، چرا که جواب هایش با سوالات و حرف های من سازگار بود و در تمام مکالمه نظرش تغییری نکرد!
جالب این که هیچ کدام از مصراع ها بی معنی و بی ربط نبودند! چند بار هم من روی حرفم پافشاری کردم، و فال تکراری آمد! (البته همان قبلی نه!)
حرف های خودم به او را نمی نویسم، به دردتان نمی خورد، اما حرف های او به ترتیب می آورم.

- در سنبلش آويختم از روی نياز؛
گفتم من سودازده را کار بساز
گفتا که لبم بگير و زلفم بگذار؛
در عيش خوش‌آويز نه در عمر دراز

- هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شد؛
هر پاکروی که بود تردامن شد

گويند شب آبستن و اين است عجب؛
کاو مرد نديد از چه آبستن شد

- جانم به فدای آن که او اهل بود؛
سر در قدش اگر نهی اهل بود
خواهی که بدانی به یقین دوزخ را؛
دوزخ به یقین صحبت نا اهل بود

- دو چشمم در چشمانت بچیناد؛
مبو روجی که چشمم ته مبیناد
شنیدم رفتی یاری گرفتی؛
اگر گوشم شنید چشمم مبیناد

- اندر طلب دوست همی بشتابم؛
عمرم به کران رسید و من در خوابم
گیرم که وصال دوست خواهم یافت؛
این عمر گذشته را کجا دریابم

- نی دولت دنیا به ستم می ارزد؛
نی لذت مستی اش الم می ارزد
نه هفت هزار ساله شادی جهان؛
این محنت هفت روزه غم می ارزد

پ ن:
بیتی که خاکستری شده، به گفته آقا صادق از رباعیات باباطاهر است. با تشکر از ایشون. من همه بیت های دیگه رو از دیوان چک کردم، درسته! از این پست نتیجه می گیرم که آدم با هر چیزی فال نمی گیره:دال

بیست و شش: الهه و دوستان المپیادی!

2010-05-09T22:10:00.001+04:30

سوم راهنمایی بودم که به همراه شهاب و مهرداد بعد از چند مرحله آزمون طاقت فرسا(!)ی داخل مدرسه ای وارد المپیاد علوم ناحیه شدیم.

از مدرسه دخترانه تیزهوشان کرج هم الهه و نیکو و مریم(؟) قبول شدند.

کلاس آمادگی برای مرحله استان به شدت سنگین می گذشت و برای هر جلسه اش کلی مطالعه می کردیم. یادم هست که من و مهرداد و گروه مقابل چه جوری سر یه مسئله علوم بحث می کردیم.

اون سال گذشت.

من رفتم المپیاد کامیپوتر، مهرداد شیمی، شهاب نجوم، الهه نجوم، نیکو فیزیک و ...

الهه همون سال اول دبیرستان مدال جهانی نجوم گرفت و کلک کنکور و دبیرستان رو کند، شهاب نجوم و مهرداد شیمی می خوند. من کامپیوتر، نیکو شیمی و مریم زیست!
من اولین ناکام المپیاد دبیرستان بودم؛ چرا که در دروه ما فقط می شد دوم دبیرستان المپیاد کامپیوتر داد. زد و من با 7/200نمره وارد دوره نشدم. ماندم! رفتم سراغ جشنواره خوارزمی. سال سوم دبیرستان شهاب طلای جهانی گرفت و مهراد و نیکو طلای کشوری. من و مریم مانده بودیم. من به شدت به رتبه آوردنم در خوارزمی ایمان داشتم. ایمان با داوری مغرضانه مرحله پایانی از بین رفت، چرا که فقط رتبه 2و3 اعلام کردند و ما رو در هنگام ارائه مطلب "ضایع" می کردند مدام!!
خوارزمی تمام شد و من و مریم مانده بودیم و پیش دانشگاهی.
مریم 6تجربی شد و من با "آن" اتفاقاتی که افتاد، شدم 900 ریاضی و دو رتبه شش کشوری خوارزمی!!

پ ن:
ابن ها یادم رفته بود، تا این که 5شنبه گذشته در جلسه ای الهه هم بود و گفت: "فلانی تو همونی نبودی که سوم راهنمایی میومد کلاس..؟"
گفتم آره و اون هم پرسید "الان چی کار می کنی؟" و یه لبخند کثیفی هم زد!
ناکامی...

بیست و پنج: یاد مایه ناز

2010-05-06T21:19:00.000+04:30

دلم آشفته آن مایه ناز است هنوز،
مرغ پرسوخته، در پنجه باز است هنوز،
عزیزم آن دل داغدار است،
جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید،
دل به جان آمد و او بر سر ناز است هنوز،
گرچه بیگانه ز خود گشته ام اما دیوانه ام ز عشق،
یار، عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز.

ساز و آواز در دستگاه شور ، سالار عقیلی، آلبوم مایه ناز

پ ن:
به مناسب گذشت یک سال از دوره قبلی نمایشگاه گل و گیاه در بوستان گفتگو تهران

بیست و چهار: کتاب دزدی از سمپاد

2010-04-29T19:35:00.001+04:30

چند وقتی است که با یک ناشر کارهای مشترکی انجام می دهم. چند روز پیش چند نفر برای چاپ یک کتاب آمدند. و صاحب امتیاز انتشارات با علم به این که من در دانشگاه "کامپیوتر" می خوانم، کتاب پیشنهادی آن ها را به من داد که چک کنم که آیا ارزش چاپ شدن دارد یا خیر.

فردای آن روز که سرم خلوت تر شد، شروع کردم ورق زدن، در لابه لای صفحات ناگهان متوجه لوگوی دبیرستانمان شدم! بله این متن یکی از طرح های ارائه شده در آخرین نمایشگاه دستاوردهای پژوهشی دبیرستان بود که اطلاعات تکمیلی را ازائه می داد.

نام دو نفر از بچه های آن جا هم نوشته شده بود، کلی ذوق کردم که "آفرین، بچه های ما هم فعال شدند و ..." ولی وقتی از ناشر از نویسنده های این کتاب پرسیدم، گفت این دو نفر مغازه دارند و می خواهند کتابی چاپ کنند از مطالب اینترنت که سودی هم کرده باشند!

خورد توی ذوقم!

پ ن:
حالا سمپادش به هیچ، این دیگر چه نوع کتابی است؟!! دزدی؟!

پروژه4: GTA2

2010-04-23T23:24:00.001+04:30

بازی سرقت بزرگ اتومبیل(Grand Theft Auto -GTA) اولین بازی رایانه ای بود که بزهکاری را به عنوان سرگرمی مطرح ساخت. از این رو یکی از پیشگامان سبک خود است. این بازی از اولین شماره های خود مورد نقد منتقدان قرار گرفت و بسیار جنجالی عرضه می شد. به طوری که تقریبا جزو اولین بازی هایی است که برچسب رده سنی دارد!

این شبه بازی را با کامپایلر ++g تحت لینوکس و با کتاب خانه های گرافیکی SDL و SDL_image با شی گرایی آماده کرده ایم.

نکته این که در این بازی با رفتن کنار هر ماشین و زدن دکمه Space سوار تومبیل می شوید، سپس با g می توانید پیاده شود! مراقب پلیس و عابران پیاده باشید!!

پ ن:

این بازی کار گروهی من و لئو است.

دانلود سورس بازی- 77KB

بیست و سه: یاد[ش] بخیر

2010-04-18T20:49:00.000+04:30

می ترسم که بیـ دارت کنم؛ بیـ وجدان.
همین که بیـ دارت می کردم، چرا می آوردی.
یادت هست؟
می ترسم که آن قدر سریع بیـ دار شوی،
که در ناخودآگاه ات بمانی.
که خودت بمانی،
و از ناخودت ترسی.

بترس از بی وفایی،
بترس از بی بندی..
که بندی به تو وصل نیست، دیگر؛
جز آوارگی.
که آواره نبودیم.

اما دیگر هیچ پلی نیست، برای گذر از این دره ها.
یادش بخیر، فقط.

بیست و دو: ترس و لرز

2010-04-13T21:05:00.000+04:30

این کتاب به خوبی به معنای واقعی عشق می پردازد. آنجا که عاشق برای معشوق اش حاضر به گناه می شود، و هرگز از تیره شدن و ناپاکی عشق اش نمی گوید.

سورن کی یرکگارد، نویسنده کتاب مست در تصیمیم ابراهیم برای قتل فرزندش است. چه بسا گناهی از این قتل بالاتر نباشد.

دیگر بیش نمی گویم، خواندنش را به شما می سپارم.

پ ن:
با تشکر از کلاس معارف1 امروز!

بیست و یک: فیس بـ.وک

2010-04-10T14:46:00.003+04:30

طبق عادت هر روزه، صبح زود هر روز، 6:20 یک سر به دکه ورودی مترو می زنم و تیتر همه روزنامه ها را یک نگاهی می کنم.
از همه خبرها جالب تر، ستون "خبرهای ویژه" کیهان است که با جالب توجه ترین تیترها وقایع مملکت را شرح می دهد. آن روز تیترش طوفانی بود: "کاربران فیس بوک برای اسرائیل جاسوسی می کنند."
این به همین جا ختم نشد و خبری از فارس خواندم: جاسوسي كاربران فيس بوك براي رژيم صهيونيستي

تعجب کردم! من و ممد و ماموت کجامون جاسوسه!
خودمانی نشویم(!)، خواستم به عنوان یک مهندس بالقوه آی تی مملکت برایتان کمی از فیس بوک بگویم:
فیس بوک دارای 400 میلیون جمعیت است، که این از جمعیت آمریکا نیز بیشتر است. این سایت سال گذشته 2میلیارد دلار قیمت گذاری شده و فقط از راه تبلیغات 200میلیون دلار درآمد سالانه دارد. این سایت در ابتدا جایی بود که چند دانشجو برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات ارتباطی شان ساخته بودند و کم کم به این جا رسید.
حالا خودمانیم(!)؛ چرا باید جاسوسی کند، این فیس بوک؟
و سوال دیگر اینکه: چرا باید به همه چیز شک کنیم؟

بیست: ساسی مانکن(!)

2010-04-06T00:01:00.001+04:30

خواستم حال و هوایی عوض کنیم، گفتم از ساسی مانکن برایت بنویسم؛ به مناسبت چندمین عروسی که وقتی همه اسم ش را می شنوند کر و سوت می کشند.

از وقتی که یادم می آید در زمین های خانم انصاری زندگی می کردیم. اون قدیم ها محله بزرگی نبود. تابستون که می شد، همه بچه ها بازی های تابستانه را در کوچه شروع می کردند. این علاوه بر ساعات بازی سخت گیرانه آپارتمان های به اصطلاح باکلاس آن زمان بود.

وقتی یک چیزی مد می شد، همه می زدند تو اون خط!

یک سال کارت بازی، یک سال دوچرخه و اسکیت برد، یک سال بادبادک بازی و سال دیگر تیله بازی!

هوم! ساسان رو از از تیله بازی یادمه، که با رفیق شفیق اش تیله هایشان را شریک شدند، و با بچه های محل شرطی بازی می کردند و ظرف شیشه ای تیله هایشان را پر می کردند.
عشق ساسی(!) مثل همه بچه های اون زمان، کامپیوتر پنتیوم 4، بازی Crazy Taxi و آهنگ های سندی بود. بی انصاف نباش، سندی بود که رپ را به ترانه های فارسی آورد. حالا می توانی ریشه شاد خواندن ساسی را پیدا کنی که اون مثل بقیه سیاسی کار نیست آن قدرها.
آن آخری ها، بعد از اینکه سمپاد قبول شدم، و درس و تحقیق روزهایم را پر می کرد؛ گهگداری کوچه می رفتم عصرها. خبری از ساسان نبود. گویا با رفیق شفیق اش هم جـ.ـنس بازی می کردند که لو رفته بودند و والدین شان تنبیه شدیدی کرده بودنشان.
دیگر او را ندیدم، خانه مان را بردیم یک کوچه بالاتر و من سرم شلوغ تر شد و نمی خواستم با همچین آدمی حتی حرف بزنم.

شاید دفعه بعد برایت از حسین مخته گفتم؛ که چیزی از این کم ندارد..

نوزده: مسکن مهر

2010-03-29T16:53:00.000+04:30

آخر من و دوست ابوی نتوانستیم حاجی رو متقاعد کنیم که:

عزیز من!
تو کرج بیش از 51000 واحد مسکن مهر داره ساخته می شه، شما ام 1000 تا،
نه؟ 500 تا،
نه؟ 200 تا،
نه؟ حداقل 100 واحدش را بساز.

عشق اش شده ساختمان بلند کنار ساختمان های کوتاه که یا طبقه آخرش را سفارشی و شیک بسازد یا زیر زمین ش را عجیب و غریب!
فکر می کنم، که برای کار کردن کار می کند، نه برای پول.

تصویر:
نقشه کرج. این واحد ها اطراف مناطق 3 و 4 واگذار شده اند.

هجده: دو دهه تولد

2010-03-28T00:44:00.002+04:30

که امروز وارد سومین دهه این عمر می شوم.
عمری که دهه اول ش دهه "کشف" خود بود و دهه دوم ش دهه "پیدا" کردن ش.

من که این اواخر "خود" را تناسخی در "دیگری" می دیدم، به همان زودی که معنای "محبت" را فهمیدم، معنی "خیانت" را هم یافتم، خیانت که حتما زیر لحاف نامحرم خوابیدن نیست و عکس نقیض اش(1).. "خیانت در امانت".

من اشتباه پیدا کردم؛ اشتباه؛ قبول دارم.

اما این حق من نیست، که تو سری خور شوم.

بهترین کادویی که گرفتم، نه شازده کوچولو است(که عزیز نبود)، نه تابلوی رنگ روغن از خودم (که ماند) و نه آن تابلوی پروانه های خشک شده (که در کمدم گم شده).

من این سنگ قبر را دوست می دارم،

که "خود" را با آن به خاک سپردم تا بپوسد، این من، که به "مهر" زنده بود.

که آن امانت به خاک تطهیر شود، مانند نجاست سگ.

برایم به جای تبریک تولد، فاتحه بخوان،

30 ثانیه به این خدا ایمان بیاور ، و بخوان با ایمان،

محض رضای خدا.

پی نویس:
1- این قسمت اضافه شد، به پیشنهاد سعید. هر چند عکس نقیض با خود گزاره فرقی نمی کند.

پروژه 3: تخریبچی MineSweeper

2010-03-17T18:52:00.001+03:30

بازی مین روب (تخریب چی) Mine Sweeper به گفته ویکی پدیا موفق ترین بازی دنیاست. این بازی از سال 1990توسط مایکروسافت عرضه شد و از سال 1992 با ویندوز 3.1 به عنوان یک ماژول همراه ارائه شد.

این بازی را من با VC6 برای کنسول اپلیکیشن ویندوز و با الگوریتم بازگشتی نوشتم.

توضیح اینکه:
مین: *
خانه خالی: -
خانه باز نشده: .
پرچم: #

دانلود سورس بازی (8کیلوبایت)

پروژه 2: ماریو Super Mario

2010-03-17T18:27:00.005+03:30

بازی قهرمان ماریو پر فروش ترین بازی تاریخ بازی های رایانه ای است. این بازی سال 1985 توسط نینتندو برای کنسول NES عرضه شد.
این بازی رو من با GCC برای لینوکس نوشتم و از کتابخانه های SDL، SDL image و SDL mixer برای ساخت آن استفاده کردم.

دانلود بازی قهرمان ماریو (376 کیلوبایت)
(عکس محیط بازی در ادامه مطلب)

هفده: مرد + حفظ دین(!)

2010-03-14T19:11:00.008+03:30

مرد که نباید ضعف نشان دهد،
مرد که نباید نامرد باشد،
مرد که نباید گریه کند،
مرد که نباید از عجز لابه کند،
مرد!

تصویر:
مرد که نباید ضعف نشان دهد،
مرد که نباید ...
مرد ...

پی نویس:
تو در عمر 18 ساله ات چند مرد دیده ای؟

افزوده:
حیف ام آمد این سخنان را شما نخوانید(!):

همشهری آنلاین: 21 اسفند، دانشگاه تهران، آیت الله کاشانی، امام جمعه موقت تهران به سخني از حضرت علي(ع) در خطبه 134 نهج البلاغه مبني بر اين كه اين دين جمعي به نام مسلمان دارد كه موظفند حوزه دين را و عورتشان را حفظ كنند، گفت: مسلمانان بايد هم حوزه دين و به اصطلاح بيضه دين و كيان امت اسلام را حفظ كنند و هم چنين بايد عورت دين را حفظ كنند كه در جهت اول بايد بگويم پياده‌روي‌هايي مثل 22 بهمن همين اعزاز حوزه است كه البته فكر مي‌كنند بيرون آمدن و برگشتن قيمت كمي دارد اما قيمت آن كم نيست.

شانزده: عمق - عرض

2010-03-11T21:24:00.001+03:30

به این فکر می کردم که اگر الان بمیرم، چه!
من: طول زندگی مهم نیست، عرضش مهم است، ملاصدرا می گفت باید از وقت عمر استفاده کرد.
لئو: نه! عمق اش مهمه. این که حداکثر لذت رو از زندگی است ببری.
- اما همه لذت ها که عمیق نیستند.
- بیخیال بابا!
- اگه من هم به زندگی از بُعد تو نگاه می کردم، عمق می شد همین عرض شاید!

تصویر:
چیزی (مکعب رویبک معروف به روبیکِ پروفسور) که عمق، طول و عرض دارد!

پانزده: گل نرگس

2010-03-10T17:13:00.002+03:30

یادت هست آن روز 20 اسفند را،
که با گل نرگس به انتظارت نشستم؟
گل نرگس را اما، همه منتظرش هستند،
اما تو تعجب کردی.

پی نویس:
چه فایده! خودت را به فراموشی می زنی!

چهارده: عشق الهی

2010-03-07T18:29:00.000+03:30

نان پاره ز من بستان؛ جان پاره نخواهد شد
وآن را که منم مأوا؛ آواره نخواهد شد
وآن را که منم خرقه؛ عریان نشود هرگز
وآن را که منم چاره؛ بی چاره نخواهد شد

منبع:
دکلمه عشق الهی، علیرضا عصار

دوازده+ یک: وا اسفا...

2010-03-05T23:58:00.002+03:30

چه دردناک است که کسی را با عشق یاد کنی،
و او با ترحم تو را؛

که تو روز هجران را با درد تجربه کنی،
و او آرامش دستان خالی را؛

تصویر:
فروغ فرخزاد

پی نویس:
در آبهای سبز تابستان - فروغ فرخزاد
(روی تیتر مطلب کلیک کنید تا شعر فروغ را که مرتبط با این پست است، بخوانید!)

تنها تر از یک برگ
با بار شادیهای مهجورم
در آبهای سبز تابستان
آرام میرانم
تا سرزمین مرگ
تا ساحل غمهای پاییزی
در سایه ای خود را رها کردم
در سایه بی اعتبار عشق
در سایه فرار خوشبختی
در سایه ناپایداریها
شبها که میچرخد نسیمی گیج
در آسمان کوته دلتنگ
شبها که می پیچد مهی خونین
در کوچه های آبی رگها
شبها که تنهاییم
با رعشه های روحمان تنها
در ضربه های نبض می جوشد
احساس هستی هستی بیمار
در انتظار دره ها رازیست
این را به روی قله های کوه
بر سنگهای سهمگین کندند
آنها که در خطوط سقوط خویش
یک شب سکوت کوهساران را
از التماسی تلخ کندند
در اضطراب دستهای پر
آرامش دستان خالی نیست
خاموشی ویرانه ها زیباست
این را زنی در آبها می خواند
در آبهای سبز تابستان
گویی که در ویرانه ها می زیست
ما یکدیگر را با نفسهامان
آلوده می سازیم
آلوده تقوای خوشبختی
ما از صدای باد می ترسیم
ما از نفوذ سایه های شک
در باغهای بوسه هامان رنگ می بازیم
ما در تمام میهمانی های قصر نور
از وحشت آواز می لرزیم
کنون تو اینجایی
گسترده چون عطر اقاقی ها
در کوچه های صبح
بر سینه ام سنگین
در دستهایم داغ
در گیسوانم رفته از خود سوخته مدهوش
کنون تو اینجایی
چیزی وسیع و تیره و انبوه
چیزی مشوش چون صدای دوردست روز
بر مردمکهای پریشانم
می چرخد و میگسترد خود را
شاید مرا از چشمه می گیرند
شاید مرا از شاخه میچیندد
شاید مرا مثل دری بر لحظه های بعد می بندند
شاید ...
دیگر نمی بینم
ما برزمینی هرزه روییدیم
ما بر زمینی هرزه می باریم
ما هیچ را در راهها دیدیم
بر اسب زرد بالدار خویش
چون پادشاهی راه می پیمود
افسوس ما خوشبخت و آرامیم
افسوس ما دلتنگ و خاموشیم
خوشبخت زیرا دوست می داریم
دلتنگ زیرا عشق نفرینیست

دوازده: غیرت...

2010-03-01T22:18:00.001+03:30

ای کاش فهمیده می شد که "غیرت" خروس بی محل نیست،
که غیرت حفظ ارزش است و شعور برای ساختن ارزش.
که غیرت بی احترامی به شعور نیست!
که ما برای مادر و وطن خود نیز، غیرت داریم!
و صد البته آن ها را بی شعور(!)/بی ارزش نمی دانیم.

و این عشق به ارزش، باعث فدا شدن می شود،
فدا شدن با دهن پر خون، خونی که از جان بر آمده،
و فنا شدن را نشانه می رود.

نه خونی که از فریاد احمقانه یک جوانک،
برای جلب توجه از گلویش آمده.
(چه بسا راست نباشد/تهمت دروغ نمی زنم)

یازده: تولدی دیگر

2010-02-27T21:26:00.002+03:30

مطالعه از نقاط ضعف من بود. من که 4 ساعت از روز را در ترافیک می گذرانم، متوسط روزانه 2ساعت صرف کار می کنم،6ساعت می خوابم، 8ساعت در دانشگاه ام و همه آخر هفته ام را صرف فیلدهای دیگر علایق ام می کنم. همه مطالعه من از اینترنت و فید ریدر بود، اما این روند در حال اصلاح است.
این یک شروع از من است، که متون زیبای فارسی را، از هر جایی که می بینم با مطالعه دقیقی که روی آن ها داشتم برای شما در اینجا منتشر کنم. شاید این اطلاعات عمومی تان را زیاد کرد، شاید هم برای تحقیق درس ادبیات دبیرستان (یا دانشگاه) از آن استفاده کردید! کسی چمی داند!

همه هستی من ایه تاریکیست
که ترا در خود تکرار کنان
به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این ایه ترا آه کشیدم آه
من در این ایه ترا
به درخت و آب و آتش پیوند زدم

زندگی شاید
یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد

زندگی شاید
ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد

زندگی شاید
طفلی است که از مدرسه بر میگردد

زندگی شاید
افروختن سیگاری باشد در فاصله رختوتناک دو همآغوشی

یا عبور گیج رهگذری باشد
که کلاه از سر بر میدارد
و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید: صبح بخیر

زندگی شاید
آن لحظه مسدودیست
که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

و در این حسی است
که من آن را با ادرک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت
در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست

دل من
که به اندازه یک عشقست
به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد
به زوال زیبای گلها در گلدان
به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای
و به آواز قناری ها
که به اندازه یک پنجره می خوانند

آه ...
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من
آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد
سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست
و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید
دستهایت را دوست میدارم

دستهایم را در باغچه می کارم
سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم
و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت

گوشواری به دو گوشم می آویزم
از دو گیلاس سرخ همزاد
و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم
کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند هنوز
با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر
به تبسم معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را باد با خود برد
کوچه ای هست که قلب من آن را
از محله های کودکیم دزدیده ست

سفر حجمی در خط زمان
و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن
حجمی از تصویری آگاه
که ز مهمانی یک اینه بر میگردد

و بدینسانست
که کسی می میرد
و کسی می ماند
هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد کرد

من
پری کوچک غمگینی را
می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد
و دلش را در یک نی لبک چوبین
می نوازد آرام آرام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد
و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد ...

از فروغ فرخزاد

متون مرتبط:
پوران فرخزاد: "دست" در شعر شاملو و فروغ سمبل وحدت و استمداد است

ده: زندگی معکوس

2010-02-26T21:49:00.001+03:30

مثل همه دوستی هایی که
از دعوا شروع می شوند،
زندگی من از مرگ شروع شد.

پی نویس:
در این رابطه بخوانید: داستان کوتاه بنجامین باتن

نه: دکتر اعتمادی

2010-02-22T17:15:00.000+03:30

نه! اشتباه نکنید! این یک متن انتقادی نیست. تنها یک خاطره است.

هشت آذر ماه1388 بود که برای یک کار اداری و دیدن دوستان دوران دبیرستان به دانشگاه شریف رفتم. با کمی تلاش توانستم چند نفر از دوستانم را پیدا کنم و کنار حوض جلوی تالار ابن سینا نزذیک یک صندلی نشستیم و مشغول گپ و گفت شدیم.
پیرمردی لاغر که موهای لخت و ته ریش و ظاهری معمولی داشت آمد و روی صندلی کنار ما نشست؛ جوری که حرف های ما را می شنید. دغدغه آن روزهای من ریاست دکتر اعتمادی بر سمپاد بود، دکتر اعتمادی را یک بار از نزدیک در مدرسه مان برای چند ثانیه دیده بودم، آن پیرمرد هم شبیه او بود و مرا به یاد او انداخت.

با خود فکر کردم که شاید او باشد، اما چون ساعت اداری بود، اما پیرمرد اصلا قیافه اش به مدیران نمی خورد و حتی به کارمندان دانشگاه بیشتر شبیه بود.
همین شد که شروع کردم از گفتن در مورد سمپاد و بحث با دوستانم که آیا سمپاد رو به افول است یا خیر و با رئیس جدید که آمده این همه طلایه داران باز کرده چه بر سر سمپاد خواهد آمد. جایتان خالی دوستان که از اهل ادب و فرهنگ بودند چند فحش جانانه نصیب دکتر نمودند.
ناگهان پیرمرد از جا بلند شد و به سرعت رفت.
امروز شهاب، دوست دوران دبیرستانم در مترو می گفت: دکتر اعتمادی در شریف الکترونیک تدریس می کند.

بله!

هشت: بغض پایدار

2010-02-20T18:58:00.007+03:30

کاش یکی از این گزارش های عوام پسند تلویزیون را از من می ساختند. نمی دانم اصولا سه ماه بعض پایدار و نه مزمن رکورد عامه پسندی است یا باز هم تلویزیون به دنبال "آفتابه با سلول خورشیدی برای توالت های صحرایی" است؟

درست که توالت صحرایی در و پیکر نداره و خورشید هم همش بالا سرشه، اما شرع مبین سنگ، کلوخ و دستمال را هم می پذیرد(!)، تعریف مساله هم خوب چیزی است.

می توان نتیجه گرفت که با این اختراع انقلابی شب ها دیگر نباید رفت توالت، آن هم در صحرا! چه معنا دارد؟! صحرا اون موقع گرگ و عقرب داره!

آهان کجا بودیم؟ بعض!

آپدیت:
حرف زدن در مورد توالت صحرایی و گزارش عامه پسند بی ادبی است؟!

پروژه1: حل ماز با کوتاهترین مسیر

2010-02-18T17:50:00.002+03:30

با خودم فکر کردم، خواستم برنامه هایی که برای درس های دانشکده می نویسم را این جا هم بگذارم، شما هم ببینید.

این برنامه با ویژوال سی ++ 98 نوشته شده. یک نقشه از ماز (5تایش در فایل فشرده هست) می گیرد و حل شده آن را نمایش می دهد و در فایلی ذخیره می کند.
توضیحات فنی اینکه:
1- نقشه از فایل بارگذاری می شود و در یک لیست پیوندی 2 بعدی جای داده می شود.
2- نتیجه برنامه در فایل ans.txt هم ذخیره می شود.
3- سورس برنامه در پوشه اصلی است و برنامه اجرا شدنی در پوشه Debug
4- فایل های .txt درون پوشه اصلی نقشه هستند. کافی است اسم آن ها را وارد کنید: maze3.txt

لینک دانلود برنامه (248KB)

هفت: مسافر زمان

2010-02-17T21:40:00.000+03:30

هر روز صبح از "هفت تیر" در حرکتم،
هر روز صبح از "اردیبهشت" می گذرم،
هر روز صبح ابتدای "دوازده فروردین" از تاکسی پیاده می شوم،
هر روز صبح از درب "شانزده آذر" وارد می شوم.

و هر روز عصر مسیر بازگشت را پی می گیرم.

من مسافر زمانم..

شش: پاسخ به ابهامات

2010-02-16T22:06:00.001+03:30

از جایی که ایستاده ای متنفرم،
روی سقف شیروانی کلبه تپه ی دور دست؛
دخترک روشن فکر بی روح؛
که روح اش اینجا در اتاق من سرگردان است،
تا باعث شود من سه ماه تمام در اتاق خوابم نخوابم.
چون من و کودک درونم از تنهایی می ترسیم.

***

من از تو می ترسم که: "در اضطراب دست های پـُر، آرامش دستان خالی نیست"
دست سرد، خونی در رگ اش نیست که..
و آن گاه که: "با پگاه و ملیکا بودیم که یهو یاد یه جمله ای افتادم که پوریا روی یه کتاب نوشته بود و عیدی داده بود بهم !"
نا امید شدم.. مناسبت آن روز را یادم رفته بود.
"ازتون که جدا شدم، گره ی هندزفری رو باز کردم، گذاشتمش تو گوشم و وصل ش کردم به آی پاد، رفتم رو اسم فرهاد، تو هم با من نبودی رو پیدا کردم،"
نگهدارش باشد...

پ ن:
1- من در هیچ بلاگی، بدون اسم واقعی/مستعار خودم نظر نمی دهم. از کسی/چیزی ترسی ندارم.
2- چتر، دی وی دی، چند کتاب یک تقویم، 2 دفترچه یادداشت صورتی و سبز و کلی کاغذ خورده را در اتاقم دفن کردم.
3- تمام نظراتی که در این وبلاگ می دهید، را قبل از همه من می خوانم و سپس منتشر می کنم.